Voormalig arts-epidemioloog Lijfering doet zijn verhaal: “Echte experts werden aan de kant gezet, we komen in een heel enge tijd terecht”

🕒 Leestijd: 4 minuten

In onderstaande video spreekt Willem Lijfering, een voormalig arts en klinisch epidemioloog, over zijn ervaringen tijdens de coronapandemie. In een recentelijk gelekt gesprek tussen experts uit de medische en academische wereld kwamen verontrustende inzichten naar voren over de invloed van de farmaceutische industrie op gezondheidsbeleid en medische praktijken.

Het gesprek, dat vertrouwelijk was, biedt een zeldzame blik achter de schermen van de dynamiek tussen beleidsmakers, gezondheidsdeskundigen en de farmaceutische sector. Hij begint met zijn verbazing dat epidemiologen, ondanks hun expertise, werden buitengesloten van discussies en beslissingen over de pandemie.

Een van de meest opvallende punten die naar voren kwam, was het financiële belang van farmaceutische bedrijven bij het promoten van specifieke behandelingen, zelfs als deze behandelingen niet noodzakelijkerwijs het meest effectief zijn voor de patiënt. “Farmaceutische bedrijven hebben een duidelijk financieel belang bij het bevorderen van bepaalde behandelingen,” merkte een van de experts op, “zelfs als die behandelingen niet optimaal zijn voor de patiënt.” Dit roept vragen op over de integriteit van de besluitvorming binnen de industrie en de mate waarin de belangen van patiënten worden meegewogen.

“Farmaceutische bedrijven hebben een duidelijk financieel belang bij het bevorderen van bepaalde behandelingen, zelfs als die behandelingen niet optimaal zijn voor de patiënt. Er is dringend behoefte aan hervormingen in het gezondheidsbeleid om de invloed van de farmaceutische lobby te verminderen en de toegang tot betaalbare zorg te verbeteren.”

Een ander punt van zorg was de buitensporige invloed van de farmaceutische lobby op beleidsmakers. “Het is verontrustend hoeveel invloed de farmaceutische lobby heeft op beleidsbeslissingen,” aldus een van de deelnemers aan het gesprek, “wat kan leiden tot suboptimale zorg voor patiënten.” Deze opmerking benadrukt de noodzaak van transparantie en verantwoording in het politieke proces om ervoor te zorgen dat beleidsbeslissingen worden genomen in het belang van de volksgezondheid, in plaats van de winstbelangen van bedrijven.

Het gesprek bracht ook de behoefte aan meer transparantie aan het licht met betrekking tot de banden tussen de farmaceutische industrie en beleidsmakers. Een van de deelnemers benadrukte: “Er moet meer transparantie zijn over de banden tussen de farmaceutische industrie en beleidsmakers om belangenconflicten te voorkomen.” Dit roept vragen op over de ethiek van de relaties tussen de industrie en degenen die verantwoordelijk zijn voor het vormgeven van het gezondheidsbeleid.

“Het huidige systeem beloont vaak het gebruik van dure behandelingen, zelfs als er goedkopere en effectievere alternatieven beschikbaar zijn.”

Naast deze zorgen over de farmaceutische industrie benadrukten de experts ook enkele kritische aspecten van het huidige gezondheidsbeleid. “Beleidsbeslissingen moeten gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs en het welzijn van de bevolking, niet op de belangen van de farmaceutische industrie,” stelde een van hen. Dit werpt de vraag op of het huidige beleidskader adequaat is om de volksgezondheid te beschermen en te bevorderen, of dat het meer dient als een instrument voor winstmaximalisatie.

Lijfering vertelt hoe hij in februari 2020, nog voordat de eerste lockdown werd aangekondigd, begon te onderzoeken wat COVID-19 precies inhield. Hij gebruikte dit actuele voorbeeld om zijn studenten epidemiologie les te geven en merkte op dat de eerste rapporten uit China alarmerende sterftecijfers lieten zien.

Tijdens zijn lessen benadrukte Lijfering het belang van kritisch denken en het vergelijken van nieuwe gegevens met historische data. Hij ontdekte dat de sterftecijfers van COVID-19 patiënten vaak werden vergeleken met de totale populatie in plaats van met patiënten met vergelijkbare ziekten, wat de cijfers overdreven ernstig maakte.

“Beleidsbeslissingen moeten gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs en het welzijn van de bevolking, niet op de belangen van de farmaceutische industrie.”

Lijfering beschrijft ook de sociale en professionele druk die hij ervaarde om de heersende narratieven te accepteren. Hij vertelt hoe collega’s hem vertelden dat de “echte” experts de virologen en WHO waren, en niet de epidemiologen. Ondanks zijn kritische blik en wetenschappelijke benadering, voelde hij zich genegeerd en soms zelfs gecensureerd. Hij merkte dat sceptische geluiden vaak werden afgestraft of niet serieus genomen.

Verder bespreekt Lijfering de media en maatschappelijke paniek die tijdens de pandemie ontstond, en hoe dit bijdroeg aan een sfeer waarin kritisch denken en wetenschappelijk bewijs naar de achtergrond verdwenen. Hij uit zijn zorgen over de manier waarop gegevens werden gepresenteerd en de invloed hiervan op beleidsmaatregelen zoals lockdowns.

“Er moet meer transparantie zijn over de banden tussen de farmaceutische industrie en beleidsmakers om belangenconflicten te voorkomen.”

Een ander punt van kritiek was het feit dat het huidige systeem vaak het gebruik van dure behandelingen beloont, zelfs als er goedkopere en effectievere alternatieven beschikbaar zijn. “Het huidige systeem beloont vaak het gebruik van dure behandelingen, zelfs als er goedkopere en effectievere alternatieven beschikbaar zijn,” merkte een van de experts op. Dit werpt serieuze vragen op over de duurzaamheid en rechtvaardigheid van het gezondheidszorgsysteem, met name in termen van toegang tot zorg voor kwetsbare bevolkingsgroepen.

Lijfering reflecteert op de mogelijk onderliggende domheid of kwade bedoelingen achter de beleidsmaatregelen, en benadrukt het belang van gedegen bewijs voordat men drastische conclusies trekt of maatregelen neemt. Zijn ervaring toont de uitdagingen van wetenschappers die proberen objectieve, op bewijs gebaseerde informatie te communiceren in tijden van crisis.

Tot slot drongen de experts aan op dringende hervormingen van het gezondheidsbeleid om de invloed van de farmaceutische lobby te verminderen en de toegang tot betaalbare zorg te verbeteren. “Er is dringend behoefte aan hervormingen in het gezondheidsbeleid om de invloed van de farmaceutische lobby te verminderen en de toegang tot betaalbare zorg te verbeteren,” concludeerde een van hen. Deze oproep tot actie benadrukt de noodzaak van een diepgaande heroverweging van de structuren en processen die de gezondheidszorg vormgeven, met het oog op een eerlijker, transparanter en effectiever systeem dat de belangen van de patiënten voorop stelt.

(Help ons. Deel dit artikel a.u.b.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

10 + 16 =

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.