Getuigenis verpleegkundige uit Deinze: Ik ben geen held, ik denk aan ontslag nemen.

Ik ben een verpleegkundige die reeds 20 jaar ervaring heeft op kritieke diensten, waaronder 6 jaar op spoedopname en ongeveer 14 jaar op intensieve zorgen. Van het begin van de crisis tot in november heb ik mijn mond gehouden (buiten een aantal uitspraken zoals, ‘er zijn veel meer mensen en kinderen die sterven aan hongersnood dan aan Covid’,’ Covid is niet de enige ziekte waaraan mensen kunnen sterven’,’ ons immuunsysteem versterken is belangrijk’,…)  en stilletjes waargenomen dat collega’s massaal de publieke opinie bleken te ondersteunen. Ik hoorde nergens kritische bedenkingen, iedereen praatte naar de mond van de media, ‘de experts’, de artsen en de professoren. ‘Het virus is verschrikkelijk, heb je die longen al eens gezien van een Covid patiënt? Het virus kan je doden, ook je ouders en grootouders, mensen moesten maar eens luisteren en de maatregelen volgen!’, want het was toch zo lastig in de zorgen en Covid19 is echt een ernstige ziekte. Ik deed aan stil protest en zocht andere kanalen op die de waarheid vertelden.

Gesterkt en gesteund door oa de brief van Dr Frank Van Tussenbroeck eind juli, de open brief over de omgekeerde Lockdown, de brief van DocsforOpenDebate, begon ik ook meer luidop mijn mening te uiten en luidop kritische vragen te stellen aan mijn collega’s.  De brief van de Omgekeerde Lockdown heb ik afgeprint en aan de verpleegpost van intensieve zorgen en spoedopname gelegd, met de hoop om een andere richting van denken teweeg te brengen bij collega’s. Een dag later was de brief verdwenen. De brief van DocsforOpenDebate heb ik in november 2020 aan de verpleegpost gelegd van intensieve zorgen,en in fluor gemarkeerd wat ik zo belangrijk vond. Een hoofdarts vroeg wie deze brief daar had gelegd. Hij vroeg me of ik achter de beschreven visie stond, waarop ik overtuigend knikte. Hij vroeg me of we verantwoordelijk willen zijn voor een vollopende IC afdeling en de keuze van wie wel of niet laten leven, indien alle maatregelen afgeschaft zouden worden…ik zei:’ we willen niet verantwoordelijk zijn voor Covid doden, maar willen we  wel verantwoordelijk zijn voor alle mensen die ziek worden en die schade ondervinden van de disproportionele maatregelen? Wat als er meer doden zullen vallen door stress en angst (meer hart en vaatziekten, minder sterk immuunsysteem, meer gastro intestinale aandoeningen) dan door corona?’ Hij keek naar de brief die dateerde van september en schoof hem opzij alsof hij niet meer geldig was. We waren immers november 2020 en midden in een piek van IC Covidopnames.

Mijn actie heeft een beetje ophef veroorzaakt, maar eerder in de omgekeerde zin denk ik. Geen enkele collega gaf enigszins bevestiging van wat er in de brief geschreven stond.

Ik voelde me minder en minder begrepen en had een intern gewetensconflict. Wat met al die mensen die schade ondervinden door de maatregelen, willen we daar verantwoordelijk voor zijn? Stop deze onzin, stop de angst, laat de mensen terug vrij zijn, geef hen de levensvreugde terug, laat de jongeren jong zijn,  kinderen hun grootouders en juffen knuffelen, laat die ‘heilige’ maskers en geef onze glimlach en spontaniteit terug,  geef mensen hun job terug waarin ze zoveel passie steken, ….Mijn collega’s zeiden, het is toch allemaal zo erg niet en deden met veel overtuiging mee met de sensatie door foto’s op sociale media te posten in Covid pak, masker, bril en face shield,…

Elke week kregen we van de hoofdarts een update met het aantal opgenomen Covid patiënten op IC en op cohorte afdelingen. Gigantisch grote verschuivingen in de cijfers zaten er niet in. Covidpatiënten werden met mondjesmaat opgenomen. Wat het meest druk op de zorg veroorzaakte, was de lange duur van de IC opname van elke kritiek zieke Covid patiënt en hun bijhorende revalidatie.

Ik herbekeek en hertelde zelf het aantal opgenomen IC Covid patiënten en vergeleek dan het getal met de update van de hoofdarts. Elke keer gaf de update  meer IC Covid patiënten, dan ik zelf telde. Misschien was er ergens een IC afdeling in de kelder of zo? Ik snapte niet hoe de berekening werd gedaan. Ik sprak een hoofdarts daarover aan en hij legde me uit via een grafiek op zijn telefoon dat de zorgzwaarte ook een factor was in de berekening van het aantal IC Covid patiënten…huh? Ik dacht, als de cijfers in het ziekenhuis al niet kloppen, dan kloppen de cijfers al zeker niet die worden bekend gemaakt via de media.

Vragen kwamen in me op zoals: kunnen we de cijfers ook eens nuanceren, weten we hoeveel mensen er zonder respiratoire symptomen  opgenomen zijn op de CovidIC en andere afdelingen, maar wel positief getest zijn op Covid? Hoeveel mensen met comorbiditeiten en grote voorgeschiedenis liggen op IC met Covid? Hoeveel Covid positieve mensen met  lichte symptomen zijn opgenomen in het ziekenhuis?

Begin november, heb ik even verlof genomen en samen met mijn zoontje en mijn vader naar het zuiden van Spanje vertrokken voor een week. Aldaar genoten van de natuur, de rust, de warmte, de zon, de vrienden,… weg van alle coronahysterie op mijn werk. Ben zo dankbaar dat ik dit heb gedaan, samen met hen, dit is uniek, en dit kunnen ze me niet meer afpakken. We hebben samen zo hard genoten. Iedereen heeft recht op welverdiend verlof!

Toen kwam ik op mijn werk terug en de mentaliteit ging van kwaad naar erger, net zoals de regeltjes in de samenleving. Absurde maatregelen zijn besmettelijker dan Corona zelf dacht ik. Kerst en Nieuw kwam in aantocht, we mochten met nóg minder collega’s in het pauzelokaal zitten, maskers aan als we niet aan het eten of drinken waren. Veel collega’s lieten zich testen, omdat ze zich niet goed voelden of om 1 of andere reden. Er werd massaal getest in de samenleving en ook de verplichte quarantainemaatregelen werden strenger. Woorden zoals ‘besmettingen en superverspreiders’ werden ineens veel gebruikt. Ineens waren het niet de doden meer die bepalend waren voor de maatregelen, maar wel de besmettingen? So what als je besmet bent en je bent niet ziek, dat is toch niet erg? En als je dan eens ziek bent, dat is toch ook niet zo erg? Ziek zijn is toch nooit niet leuk? Nu moet heel de wereld weten dat je ziek bent..  Ja maar wat als je anderen en kwetsbaren besmet, en die wordt zwaar ziek? ik wil dit niet op mijn geweten hebben hoor. Dit is niet solidair. Ik vind, jouw angst moet niet mijn angst zijn, dit vind ik pas solidair. Ik voelde veel kwaadheid en onbegrip vanbinnen in mij. Ik dacht, misschien doe ik het wel verkeerd en moet ik iets zachter mijn mening uiten. Want ik kreeg nog steeds weinig begrip. Ik kan enkel met een collega of twee ventileren.

Ik heb horen vertellen dat er op 24 december een intubatie gebeurd is bij een Covid patiënt. Verpleegkundigen en artsen hadden allemaal de nodige beschermingskledij aan. Toch na een 5 tal dagen kwamen 4 ziektemeldingen binnen van 3 verpleegkundigen en 1 arts die bij de intubatie aanwezig waren en die met zijn allen positief testten op Covid. Hoe is dat nu gekomen, dus de voorzorgsmaatregelen werken niet, of zoals men geconcludeerd heeft, het virus wordt slimmer en slimmer.  3 collega’s zijn thuis kunnen herstellen en 1 collega is even moeten opgenomen worden in het ziekenhuis. Sindsdien is de angst om besmet te geraken nog veel erger bij collega’s. FFP2 maskers werden terug gestuurd voor testing, de onderdruk in de isolatiekamers werd hertest. Sindsdien moeten we wel met zijn ALLEN gedurende 8 uur een FFP2 masker opzetten, zowel om onder collega’s te zijn, als voor niet Covid patiënten te zorgen. Nog meer beperkingen van het aantal collega’s in het pauzelokaal, geen eten en drinken meer in de verpleegpost. Dit tot 15 januari, als alle PCR testen van symptoomvrije collega’s, die met desbetreffende positief geteste zieke personen in contact waren gekomen, negatief waren… Nu is deze regel toch verlengd, vermoedelijk tot na de tweede vaccinatiedosis. Deze regel van het continu dragen van FFP2 hoogfiltratiemasker vind ik overshooting en draagt niet bij tot het welzijn en functioneren van collega’s. Aan alles waar vroeger meer spontaniteit in zat, zit nu een regeltje vast… Ik protesteer, door de groepsdruk van me af te zetten en een proceduremasker ( gewoon chirurgisch masker) op te zetten. En door te zeggen dat ik het absurd vind dat, als we een eerste golf overleefd hebben, zonder zieken onder collega’s of positieve testen, zonder al te veel beperkende regeltjes, zonder een  chirurgisch of FFP2 masker te dragen in de gangen of verpleegpost waar geen Covid patiënten lagen, en dat we nu wel een hoogfiltratiemasker moeten dragen overal, en met zijn allen onze zuurstofinname moeten belemmeren, meer eigen virus en bacteriedeeltjes inademen en vrijwillig aan CO2 opstapeling  in onze hersenen en onze vitale organen willen doen. Ik snap er niets van, dat het beleid zich zo laat leiden(lijden is ook toepasselijk hier)door angst. Ze bereiken daar toch niets mee? Alleen maar meer stress, en verdeeldheid in de groep. Hebben we vooreerst niet luidop geroepen dat het allemaal zo erg was om die maskers te dragen, en nu willen we het allemaal vrijwillig opzetten? Symptoomvrije collega’s die zich moeten laten testen en hertesten, omdat ze in contact gekomen zijn met collega’s die positief testten…waarom toch? Wat is de meerwaarde eraan, als we toch met zijn allen besmet geraken en misschien wel of meestal niet ziek worden? Of we het nu weten of niet,.. er wordt toch nog steeds niet gepraat over versoepelingen… Of we nu wel of niet alles doen wat de overheid ons vraagt, het maakt toch geen verschil uit!

Ik heb minder en minder arbeidsvreugde. Ik vind dat we in het ziekenhuis meedoen met de hele coronahysterie en dat er daardoor geen versoepelingen in aantocht zijn. We zetten de gezondheidszorg constant schaak. Meer testen geeft ook meer positieve testen, meer  quarantaines, meer beschermingsmateriaal nodig, meer tijd nodig bij het aan en uitkleden, meer en duurdere afvalverwerking, meer logistiek, meer verpleegkundigen, meer geld,.. nodig. Ik weet niet hoeveel een PCR test kost, en de teststraten die ze gemaakt hebben, maar ik veronderstel fortuinen en dat ze dit geld toch veel beter kunnen gebruiken in het versterken van de zorg? De zorg versterken en de maatregelen afschaffen zodat mensen terug kunnen plezier maken en kunnen ontstressen, zodat ze terug GEZONDER en gelukkiger zijn; we hebben het allemaal nodig!! Hoeveel kosten vaccinaties? Hoeveel Pharmaffiageld krijgt het ziekenhuis als ze zoveel mogelijk medewerkers kunnen vaccineren? Zouden we niet met ons ‘Rampenmanagement’ een ramp aankunnen? Extra popup ziekenhuizen creëren met een herverdeling van de hoogstnoodzakelijke en levensreddende taken, verpleegkundigen, artsen en logistiek. Als ik alle artsen van de ‘Covid Taskforce’ zag staan in de verpleegpost, dacht ik. Moest er een echte ramp zijn, dan stonden ze daar toch niet allemaal samen te praten over de ‘Covid casussen’, maar dan stonden ze toch  in ‘the field’ mensen te redden?

Enfin, eigenlijk geraak ik niet uitgepraat en heb ik nog zoveel kritische vragen over dingen die gebeuren in de zorg. Misschien trap ik wel zorgverleners op de tenen met dit betoog.

Mijn leidinggevende vroeg me om eens bij haar te komen. Eigenlijk waren er klachten van collega’s die het ‘niet kunnen’ vinden dat ik een uitgesproken mening heb over het beleid van het ziekenhuis en de overheid, of dat ik me niet laat vaccineren, of dat ik af en toe, vanaf het kan, mijn masker op mijn kin draag of niet draag als mijn shift erop zit en naar de kleedkamers wandel. Collega’s zijn bang van mij, ze vinden me niet veilig denk ik. Ik voel hun boze blikken van onder hun masker komen. Mijn leidinggevende heeft geluisterd naar mij en me aangeraden dat ik wel de regels moet volgen die worden opgelegd vanuit het beleid. Ik versta haar ook, maar het is sterker dan mezelf. Met het gewetensconflict dat ik beschrijf in deze brief en wetende dat collega’s bang zijn van elkaar en geen aandacht meer hebben voor de menselijke en echte patiëntenzorg, dan wil ik op die manier mijn job niet meer uitoefenen. De vooruitgang van de geneeskunde zorgt  tegelijkertijd voor een achteruitgang in de zorg.

 

Mijn boodschap is: LAAT LIEF EN LEED MEKAAR TERUG OMHELZEN. Dit maakt het leven mooi en waardevol.

(Help ons. Deel dit artikel a.u.b.)

23 gedachten over “Getuigenis verpleegkundige uit Deinze: Ik ben geen held, ik denk aan ontslag nemen.

  • 4 februari 2021 om 10:45
    Permalink

    Prof.dr Bob Smalhout schreef het jaren terug in zijn boek “Nederland is gek geworden.
    Leiders, bestuurders, regeringen, alle Foundations, zij staan allemaal onder invloed van de NWO-VN.

    Beantwoorden
  • 4 februari 2021 om 11:05
    Permalink

    Natuurlijk begrijp ik uw brief en sta ik hier achter. Ik heb 9 jaar ok neurochirurgie gedaan. Deed veel
    eigen onderzoek naar CCP-P4lab-militair bio wapen-covid19-mutaties. Het bestaat, het muteerd. ik neem
    geen vaccin door het toepassen van een aantal giftige stoffen en Nano Technologie.
    De enigste dat misschien wel veilig is is het Sputnik vaccin.
    Hoe dit alles nog verder ontwikkeld? Ik heb goede contacten in de States, een daarvan is bijzonder. Haar video’s verklaren alles, neem de tijd en luister naar haar. Lieve groeten van mij.
    https://youtu.be/GECc5QGlsgE
    https://youtu.be/-mC-szrv6yQ
    https://youtu.be/lbsjeVoJe6s

    Beantwoorden
    • 5 februari 2021 om 19:28
      Permalink

      Ik heb je links bekeken, maar ik snap er wenig van?! Heb je links/bronnen om de taal en de achtergrond aan te leren?

      Beantwoorden
  • 4 februari 2021 om 11:50
    Permalink

    Ik vind deze eerlijke en open reactie van iemand uit het medische veld dapper en bijzonder respectvol. Eerlijkheid past niet meer in het ons opgedrongen “nieuwe normaal”. De ene leugen, volgt de andere list en bedrog op. Statistieken worden verkracht en gemanipuleerd en misbruikt om het volk voor te liegen. Het slijk der aarde speelt hierbij een doorslaggevende rol! Iedereen is bezorgd om zn baantje en inkomen en is daarvoor bereid om zijn/haar ziel aan de duivel te verkopen. In de medische sector wordt DE eed een wassen neus en assisteert men zelfs bij de vele MOORDEN op patienten! Ook hier speelt geld een satanische hoofdrol! Mede door corruptie, belangenverstrengeling etcetera!
    Gelukkig zijn er genoeg dappere artsen en verpleegkundigen, die tegen dit fascistoïde beleid ingaan. Maar zoals het past in een dictatuur, worden die de mond gesnoerd. Neem China als voorbeeld, daar gaan ze nog een stapje verder, daar verdwijnen ze gewoon!
    We worden in een totalitaire staat gezogen en de meerderheid laat het kritiekloos gebeuren, waarbij de media een satanische rol spelen. De zwijgende meerderheid werd voorheen als een kudde schapen omschreven, maar persoonlijk zie ik hen nu als mededaders van de fascistische leiders. Één op één vergelijkbaar met de meelopers van Hitler, Stalin en Mao! Zij zijn de hoofdverantwoordelijken en zij zullen daarvoor door hun kinderen en kleinkinderen worden vervloekt. Maar het ergste komt nog op het moment dat ze dit leven verlaten! Dan wacht hen (net als iedereen) een Oordeel!

    Beantwoorden
  • 4 februari 2021 om 12:33
    Permalink

    Pracht ‘verhaal ‘ en uit het leven gegrepen. Volledig akkoord met de getuigenis en waarschijnlijk zijn er veel gelijklopende verhalen, wat abnormaal en tegennatuurlijk is wordt tegenwoordig als de ‘nieuwe normaliteit’ ervaren. Als gevolg van de groepsdruk durven velen hun stem niet te verheffen , ofwel wordt men gebrandmerkt , of erger wordt er gedreigd met ontslag want wie durft z’n overste tegen te spreken?
    Bekijk anders ook eens de filmpjes van Prof Mattias Desmet van U Gent, zal zeker bijdragen om de eigen gemoedsrust te bewaren en het zelfvertrouwen te versterken.

    Beantwoorden
    • 5 februari 2021 om 09:17
      Permalink

      Dankjewel voor je begripvolle reactie, doet deugd. De filmpjes en interviews van Mattias Desmet heb ik gezien, die hebben me ook al geholpen en gesteund. Ik kijk en luister ook andere kanalen zoals Bewusteburgers, CafeWeltschmerz, Viruswaanzin, De Nieuwe Wereld,… Samen zijn we sterk😊

      Beantwoorden
  • 4 februari 2021 om 18:09
    Permalink

    Beste, bedankt voor je getuigenis. Ik wil je laten weten dat je niet alleen bent die zo denkt. Ik werk al 10 jaar niet meer als verpleegkundige, maar ik volg al lang dezelfde redenering. Ik wist genoeg toen stoffen mondmaskers mochten, en toen ik de logica van de niet-logisch lijkende maatregelen door had. Ik hoor via het netwerk dat ik nog heb gelijkaardige dingen als wat jij zegt. Ik vind het heel moedig van je dat je spreekt. Voor de reden dat jij zou willen ontslag nemen, wil ik al een tijdje niet meer in de zorg werken. De moment dat je ontdekt dat het niet meer rond zorg draait maar rond cijfers en boordtabellen, en dingen ziet gebeuren die niet in het belang zijn van de patiënt (nu de burger), wat “zorg” maar meer is… bots je als verpleegkundige op je eigen ethiek… Als je 20 jaar werkt, dan ben je 2 jaar eerder gestart dan ik, en heb je waarschijnlijk ook heel goed de veranderingen door besparingen en controle van de overheid (sterk toegenomen mate van registraties) gevoeld. De zorg nu en de zorg 20 jaar geleden, is niet meer te vergelijken… De hele Coronagekte, legt, waar het om draait, nu nog veel meer bloot… Er zijn weinig witte raven, zoals jij, en in zo’n systeem, de dag dat het niet meer gaat waarom je voor je beroep gekozen hebt, met de hele ethiek erbij, heb je 2 keuzes: als een robot overleven in het systeem en ongelukkig worden, of kiezen voor jezelf. Ik heb op een bepaald moment bewust gekozen voor mezelf. Je Zelf zal wel uitwijzen welke keuzes je al dan niet maakt. Bedankt voor je getuigenis. Ik voel me alweer een beetje minder alleen.

    Beantwoorden
    • 5 februari 2021 om 09:23
      Permalink

      Dankjewel voor je begripvolle reactie, het doet deugd. Ik kijk uit naar iets anders. Ik had een heel goede balans te hebben tussen mn werk en privé. Nu is dit volledig uit balans. Een spreuk die me zal helpen in mijn beslissing: Volg je hart, omhels je dromen en koester je leven🤗

      Beantwoorden
  • 4 februari 2021 om 22:00
    Permalink

    Je wordt zeker door meer mensen begrepen dan je denkt. Wat we ook doen, als we iets zeggen/voelen/doen vanuit ons hart dan is dat alleen maar aan te moedigen. We mogen gerust trouw zijn aan onszelf. Mijn gedachten zijn bij je. Bedankt om dit met ons te delen.

    Beantwoorden
  • 5 februari 2021 om 09:31
    Permalink

    Dankjewel voor je lieve, aanmoedigende en begripvolle reactie. Het doet deugd te weten dat ik niet alleen ben. Een mooie spreuk die verwoordt wat jij schrijft: Volg je hart, omhels je dromen en koester je leven😊

    Beantwoorden
  • 5 februari 2021 om 19:54
    Permalink

    Hallo Rebecca uit Deinze, ik ben Martine uit Deinze en ik wil je ook bemoedigen om je hart te volgen. En je te bedanken dat je altijd naar je hart hebt geluisterd, ook al stond je alleen. Heel waardevol. Het is een tijd van keuzes maken, altijd al maar nu des te meer. Veel geluk.

    Beantwoorden
    • 5 februari 2021 om 21:25
      Permalink

      Lieve, moedige Martine. Wat een sterke vrouw ben jij zeg. Ik zit hier met tranen in m’n ogen. Zorg voor jezelf. Er komen betere tijden, daar zul jij hard nodig zijn. Pas op dat je niet opbrandt. Hoeveel heb jij al gegeven… Chapeau. Dank je wel, ik ben Jenny, een zelfstandige kinesiste, in mijn situatie is het niet zo moeilijk om af en toe voorzichtig mijn eigen mening te verkondigen,ik ben m’n eigen baas. Als mensen het niet willen horen gaan ze maar ergens anders, ..en toch heb ik niet zo veel haar op m’n tanden als jij. Een dikke knuffel

      Beantwoorden
      • 8 februari 2021 om 11:05
        Permalink

        Dankjewel voor je begripvolle reactie. Soms voelt het zo dat ik opgebrand ben, omdat ik niet om kan gaan met leugens, met collega’s die met volle overtuiging alles geloven wat er in de mainstream verteld wordt en me boos aankijken omdat ik er anders over denk, met de manier van gezondheidsbeleid voeren,…. maar ik voel me niet opgebrand om op een menselijke manier voor de patiënten te zorgen. Ook jij protesteert op jouw manier, ook al is het voorzichtig, daar ben ik dankbaar voor. Liefs Rebecca

        Beantwoorden
  • 6 februari 2021 om 00:48
    Permalink

    Hier ook verpleegkundige met 25 jaar ervaring die er ook zo over denkt. Ook al van in het begin van deze hele Corona madness.
    Ik schaam me dood, omdat de hele maatschappij ontwricht wordt, ouderen al een jaar opgesloten zitten in WZC, kinderen geen kind meer mogen zijn omdat wij “te hard” moeten werken. Terwijl we het kalmste jaar ooit meemaken, ik voor het eerst in mijn carrière technische werkloosheid aangeboden kreeg. Gewoonweg omdat er in de gezondheidszorg niet meer kan of wil geschakeld worden. Ze het werk niet georganiseerd krijgen omdat ze zich te veel bezig houden met futuliteiten en amper nog met de patiënten.
    Vroeger jaren was het elke winter keidruk, vaak oudere mensen met luchtweginfecties die regelmatig fataal afliepen. Een hele herfst/winter lang…
    We deden gewoon verder, geen media die mee keken over onze schouders, geen topexperten die zich erover bogen, niets
    Van een 4 persoonkamers maakten we een 6 persoons, van een 1 persoons een 2 persoons. Als dat niet volstond, dan vulden we dat gang: bed na bed met een paravent tussen
    En dat in een tijd waar we over nog veel meer ziekenhuisbedden beschikten. We wisten eens maart in het zicht kwam werd alles weer behapbaar.
    Momenteel liggen er bij ons in het ziekenhuis 3 a 5 covid patiënten, soms eens eentje op ICU. In onze zustercampus idem dito. Dit al sinds half december maar de roep om op zijn minst de draconische maatregelen te behouden of liever nog te verstrengen blijft behouden. Ik wordt er ziek van, van collega’s die zich vastklampen aan de “heldenstatus” en van de “topexperten”
    Ik ben in september alvast begonnen met een opleiding en hopelijk kan ik hierdoor de reguliere gezondheidszorg definitief de rug toe keren binnen afzienbare tijd

    Beantwoorden
    • 8 februari 2021 om 11:17
      Permalink

      Dankjewel voor jouw veelzeggende reactie en getuigenis. Bij ons in het ziekenhuis blijven de Covid cijfers ook als sinds half december status quo. Eens eentje of 2 meer of minder op IC of andere afdelingen. Ik kom er ook zot van, waarom zovelen de maatregelen zonder nadenken gewoon aanvaarden en blindelings geloven wat hen wordt gezegd. Veel succes met je opleiding 🙂 Ik kijk uit om een hele nieuwe weg in te slaan en de reguliere gezondheidszorg met veel overtuiging vaarwel te zeggen. Liefs Rebecca

      Beantwoorden
  • 6 februari 2021 om 07:42
    Permalink

    Prachtig alles verwoord en ik begrijp je 100% maar schitterend dat je bent blijven volhouden. Ben zelf op pensioen maar heb jaren gewerkt in de meeste ziekenhuizen (als medisch secretariaat) in het Antwerpse en van in het begin viel mijn mond open … Tegen mijn zoon zei ik niet te pannikeren, alle 10 jaar verschijnt er wel een nieuwe ziekte … in dit geval nieuwe griep. Zelf werd ik oh zo boos toen men vermelde dat griep niet meer bestond, alles was covid … om nog maar te zwijgen over al die valse positieven/negatieven die werden gescreend met testen die daar zelfs niet voor geschikt waren ..Toen ik hier meer en meer begon tegenin te gaan kreeg ik ook hatelijke reacties langs alle kanten, in RL als ook op FB en andere media kanalen. Nu, 1 jaar later blij dat “eindelijk” de waarheid naar boven komt, dat zelfs virologen het hebben mee gespeeld om hun eigen zakken te vullen en ik hoop vooral dat mensen zich gaan groeperen om serieuze schadevergoedingen te vragen van deze narcisten. Topje van de ijsberg … politiekers geloven ook maar alles en doen zelfs de moeite niet om alles te checken en dubbel checken of onafhankelijke in te schakelen … of zijn ze daar ook te dom voor!!! Om nog maar te zwijgen over alle boetes die mensen hebben moeten betalen voor HUN leugens !!!

    Beantwoorden
    • 8 februari 2021 om 11:24
      Permalink

      Dankjewel voor jouw reactie. Jouw protest en tegenspraak is waardevol in deze tijden. We zijn niet alleen. Geniet van je welverdiende pensioen vol vrijheid en zonder absurde regeltjes. Veel liefs

      Beantwoorden
  • 6 februari 2021 om 15:27
    Permalink

    Bedank voor de moedige getuigenis.
    Dit is nou net het probleem, de reguliere geneeskunde die zieke zou moeten helpen, is zelf ziek en vertroebeld door hebzucht naar geld.
    Je ziet dit ook terug in de kankerbehandeling met Chemo, dit heeft niks te maken met genezing.
    Er wordt aan de gemiddelde kankerpatiënt 300 000 Euro verdient, dwz. dan mag jezelf uitmaken of dit iets heeft te maken met genezing ?
    En de ziekenfondsen worden lekker leeggezogen door deze mafia, en de bijdrage voor de werkende mens worden steeds hoger.
    Maar ja, welke politieker zou hier ooit zijn handen aan durven verbranden, geen enkele, want ook zij hebben last van hebzucht, en zijn ook nog eens mediageil, en hebben allemaal een korte termijnvisie.
    Een ding is zeker, het probleem van de vergrijzing, zijn ze nu wel aan het oplossen, dmv. het vaccin.
    Dus de toekomst: werk je kapot, blijf in uw kot, en sterf zo snel mogelijk, na de dag dat je 67 jaar wordt !!!

    Beantwoorden
  • 7 februari 2021 om 07:52
    Permalink

    Hallo, ik ben heel dankbaar dat je het aandurft je mening te geven en eerlijk te zijn, want ook ik weet dat we in een grote leugen leven! Weet echter dat God boven alles staat en Hij het laatste woord zal hebben. Ik hoop dat iedereen die overtuigt is van alle leugens er open en eerlijk zal voor uitkomen en zich massaal tegen vaccinatie zal verzetten! Wees verzekert dat vele mensen dankbaar zijn en achter je staan. Moge God je wijsheid geven in wat je nu te doen staat!

    Beantwoorden
    • 8 februari 2021 om 18:44
      Permalink

      Mooi! Zo ervaar ik het ook. Ik zie uit naar Gerechtigheid. In onze wereld zonder God wordt de gerechtigheid en waarheid ondergesneeuwd door leugen, trots & schaamte beheersen de gedachten en zeker hebzucht is motivatie van het handelen.

      Beantwoorden
  • 7 februari 2021 om 22:01
    Permalink

    Bedankt voor je tekst.
    Hou je sterk. Volg je hart. Er borrelt een tegenwind in de maatschappij, geloof mij vrij.
    Vandaag in het symposium van artsen voor vrijheid, sprak de moderator Paul Codde over Christine von Dreien; een ‘nieuwetijdskind’ die al verschillende boeken heeft geschreven. Nu heeft ze een nieuwe uitgebracht met de titel ‘Uiteindelijk komt alles goed’. Missschien een aanrader die je moed kan geven.
    Veel liefs

    Beantwoorden
  • 7 februari 2021 om 22:02
    Permalink

    Beste collega verpleegkundige uit Deinze,

    Je bent zeker niet alleen. Ik wist al na week 3 dat ik niet voor dit soort verplegen koos. Genezen is de helft fysiek en de helft psychisch. Dat patiënten geen bezoek krijgen, afgesneden worden, geen waardig afscheid kunnen nemen, ook in de rusthuizen, deed me crashen na week 3 op een coronadienst. Toen ben ik stilaan beginnen beseffen, dat de zorg in het bedje ziek is. Ik was precies de enige die het hier moeilijk mee had. Maar ik ben ervan overtuigd, dat een blije positieve sfeer, en steun van je omgeving de helft van de genezing is. Daarom was ik ook nooit overtuigd dat de lockdownmaatregelen er waren om de mensen te helpen. Eerst idd doden, dan besmettingen. Waar gaat het naartoe? Ook nu wordt de groep weer doorgesneden, collega’s die zich laten vaccineren, anderen niet (ook ik niet). Er staan er heel hevig, en twijfelgevallen werden overhaald. Ik zie dit met lede ogen aan, want ik verwacht een ramp! Als collega’s ernstig ziek worden, zal ik mezelf verwijten toch niet te hebben gebruld: niet nemen! Maar ik weet nu ook dat de meesten mij niet ernstig nemen en geloven in het ziekenhuis en al hun vaccinatiedromen, van veilig en effectief. Dat maakt dat het mentaal nu moeilijk voor me is. Zoals je aangeeft, elke vorm van levensvreugde is afgenomen. Je mag niet meer praten onder het eten, maar een teamvergadering met 12 mag nog wel. Je moet twee meter uit elkaar, maar een team studenten, die de dienst komen overnemen, en een verdubbeling op de vloer geeft, mag wel. Er is geen logica en mijn passie voor verplegen is daardoor zodanig geraakt, en mismeesterd en ontgoocheld, dat ik ook, net als jij overweeg, mijn ontslag te geven. Net zoals jij heb ik nog geen alternatief. Ergens opnieuw beginnen, is ook weer als laatste aansluiten. Als je in de 50 bent, en bv 4/5 word je snel bekeken om de gaatjes te vullen en die stap vind ik te groot. Ook ben ik moedig en durf het debat aan te gaan. Maar ik weet nu ook wel al dat ik niet op zal kunnen tegen de grote missie van de ziekenhuizen, nl het promoten van vaccinaties en instandhouden van corona. Geen perspectief. Hoe lang hou ik het nog vol? Elke keer na een dag werken, lopen mijn ogen vol tranen. Niet begrepen worden, zien dat iedereen het zomaar tolereert en zichzelf prijst en ongeduldig wacht op de vaccinatie. Ik zeg af en toe iets zo van: Denken jullie nu echt dat het een wondermiddel is? Er zal altijd ziekte zijn, er zullen altijd varianten komen, griep muteerde ook en met de griepspuit zaten ze er dikwijls naast. Mijn vragen aan mijn collega’s, hoofd: Zijn jullie vergeten, hoe elk jaar de IC’s volliepen met longontstekingen, overvulling, en COPD patienten? Hoe lang werken jullie nu al in de verpleging? Waar is de griep gebleven? De vaccinaties zitten in fase 3 van het experiment!’ En iedereen kijkt me ongelovig aan. Geen logica meer. Geen gezonde redeneringen meer. Ze snappen wel dat bv roken ongezond is, en raden die sigaret af voor die patient. Maar zelf nemen ze een vaccinatie, waarvan de kans op ziek worden minimaal is. Ze kiezen niet voor gezondheid, want ze denken dat gezondheid nu uit een spuit komt, er is geen besef meer van wat gezondheid eigenlijk nodig heeft, ze vertrekken allemaal vanuit ziekte. En daarin besef ik, dat ik vertrek vanuit een heel andere levensmoraal. En dat ik niet meer in zo een levensvisiestijl pas. Dus lieve collega uit Deinze, alle begrip voor jou. Je bent moedig, je hebt goed gehandeld en we nemen niet deel aan de genocide. Wat dit met onze job doet, is met de tijd te bekijken. We vinden onze weg wel. Want we zijn nu al zo ver, de anderen hinken ver achter ons op. Want weet, dat hun houding geen gezondheid inhoudt. Het zal niet blijven duren. En ook dit is moeilijk voor ons. Het weten en machteloos staan. Zoeken naar alternatieven. En wanneer de tijd rijp is, de stappen zetten. Voor gezondheid en genezen is een holistische kijk nodig in onze maatschappij, die is er nu niet. Ook die fundamenten zullen gaan wankelen, er zal een mooiere tijd aanbreken voor de holistische mens. Geneeskunde is niet enkel symptoombestrijding, maar ook aanpakken van oorzaken, een vaccinatie is geen wondermiddel en virussen zullen altijd bestaan. Aanvaarding, respect en bescheidenheid, zou de medische wereld sieren. Die eigenschappen bezitten ze niet. En kan je daarin blijven aarden, als werknemer, als jij die eigenschappen wel hebt? Tot zo lang je kan. En dan volg je je eigen pad, wees creatief, ik zal het ook zijn….. liefs

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

4 + 20 =

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.