Kunnen mRNA-vaccins het DNA permanent veranderen? Meer onderzoek is nodig!

Onderzoek naar SARS-CoV-2 RNA heeft volgens wetenschappers van Harvard en MIT implicaties voor hoe mRNA-vaccins genomisch DNA permanent kunnen veranderen. Ph.D. biochemicus-moleculair bioloog Corrigan dringt erop aan dat meer onderzoek nodig is.

De schuine berichtgeving van de media heeft gezorgd voor een bijzonder vruchtbare public relations-impuls voor mRNA-vaccins.

Het is vrijwel onmogelijk om niet op te merken dat media gedurende het afgelopen jaar vaccinatie tot het dominante onderwerp van het COVID-verhaal maakten en dit nog voordat er sprake was van sterfgevallen aan het coronavirus.

De eenzijdige berichtgeving van de media heeft gezorgd voor een bijzonder vruchtbare public relations-boost voor messenger RNA (mRNA) -vaccins – decennia in de maak maar nooit goedgekeurd voor menselijk gebruik – waardoor de experimentele technologie dichter bij de regelgevende finishlijn kwam.

Onder normale omstandigheden maakt het lichaam mRNA aan van het DNA in de celkern. Het mRNA reist vervolgens vanuit de kern naar het cytoplasma , waar het instructies geeft over welke eiwitten moeten worden gemaakt.

Ter vergelijking: mRNA-vaccins sturen hun chemisch gesynthetiseerde mRNA-payload (gebundeld met instructies voor de productie van spike-eiwitten) rechtstreeks naar het cytoplasma.

Volgens de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) en de meeste mRNA vaccin wetenschappers zouden mRNA vaccins “ons DNA niet beïnvloeden of op geen enkele manier interactie met ons DNA hebben ”. De CDC beweert ten eerste dat het mRNA de celkern (waar het DNA zich bevindt) niet kan binnendringen, en ten tweede dat de cel – Mission-Impossible-stijl – “het mRNA snel verwijdert nadat het klaar is met het volgen van de instructies.”

Een voordruk van december over SARS-CoV-2 , door wetenschappers van Harvard en Massachusetts Institute of Technology (MIT), leverde bevindingen op over het coronavirus die vragen oproepen over de werking van viraal RNA.

De wetenschappers voerden de analyse uit omdat ze verbaasd waren over het feit dat er een belangrijk aantal mensen is dat positief testte op COVID-19 met PCR test lang nadat de infectie was verdwenen.

Hun belangrijkste bevindingen waren als volgt: SARS-CoV-2-RNA’s kunnen omgekeerd worden overgeschreven in menselijke cellen, deze DNA-sequenties kunnen worden geïntegreerd in het celgenoom en vervolgens worden overgeschreven (een fenomeen dat “retro-integratie” wordt genoemd) – en er zijn levensvatbare cellulaire routes om uit te leggen hoe dit gebeurt.

Volgens Ph.D. biochemicus en moleculair bioloog dr. Doug Corrigan, deze belangrijke bevindingen (die in strijd zijn met het “huidige biologische dogma”) behoren tot de categorie van “dingen waarvan we absoluut zeker waren en dachten dat ze niet konden gebeuren, gebeurden toch.”

De bevindingen van de onderzoekers van Harvard en MIT zetten volgens Corrigan ook de aannames van de CDC over mRNA-vaccins op een wankele ondergrond. In feite had Corrigan een maand voordat de voordruk van Harvard-MIT verscheen, al een blog geschreven waarin hij mogelijke mechanismen en paden schetste waardoor mRNA-vaccins hetzelfde fenomeen zouden kunnen produceren.

In een tweede blogpost, geschreven nadat de voordruk uitkwam, benadrukte Corrigan dat de bevindingen van Harvard-MIT over coronavirus-RNA grote implicaties hebben voor mRNA-vaccins – een feit dat hij beschrijft als ‘de grote olifant in de kamer’. Hoewel Corrigan niet beweert dat vaccin-RNA zich noodzakelijkerwijs op dezelfde manier zal gedragen als coronavirus-RNA – dat wil zeggen, permanent genomisch DNA verandert – gelooft Corrigan dat de mogelijkheid bestaat en verdient nauwlettend onderzoek.

Volgens Corrigan is de bijdrage van het preprint dat het “bevestigt dat dit op zijn minst aannemelijk en waarschijnlijk is “.

Omgekeerde transcriptie

Zoals de uitdrukking “omgekeerde transcriptie” impliceert, is de route van DNA naar mRNA niet altijd eenrichtingsverkeer. Enzymen die reverse transcriptases worden genoemd, kunnen RNA ook omzetten in DNA, waardoor dit laatste kan worden geïntegreerd in het DNA in de celkern.

Omgekeerde transcriptie is ook niet ongebruikelijk. Genetici melden dat ‘Meer dan 40% van de genomen van zoogdieren bestaat uit de producten van reverse transcriptie’.

Het voorlopige bewijs dat door de Harvard-MIT-onderzoekers wordt aangehaald, geeft aan dat endogene reverse transcriptase-enzymen de reverse transcriptie van coronavirus-RNA’s kunnen vergemakkelijken en hun integratie in het menselijk genoom kunnen activeren.

De auteurs suggereren dat, hoewel de klinische gevolgen verder onderzoek vereisen, schadelijke effecten een duidelijke mogelijkheid zijn en – afhankelijk van de geïntegreerde virale fragmenten, de bevestigingsplaatsen in het menselijk genoom en de onderliggende gezondheidstoestand van een individu – een ernstigere immuunrespons zouden kunnen omvatten. … zoals een ‘ cytokinestorm ‘ of auto-immuunreacties. “

In 2012 suggereerde een studie dat virale genoomintegratie “drastische gevolgen zou kunnen hebben voor de gastheercel, waaronder genverstoring, insertionele mutagenese en celdood”.

Corrigan maakt er een punt van door te zeggen dat “de routes, die worden verondersteld om retro-integratie van viraal – of vaccin – RNA in DNA te vergemakkelijken, niet onbekend zijn voor mensen die moleculaire biologie op een dieper niveau begrijpen”.

Toch ontlokte de bespreking van de preprint over reverse transcriptie en genoomintegratie een maalstroom van negatieve commentaren van lezers die niet bereid waren om biologische dogma’s te heroverwegen, van wie sommigen zelfs pleitten voor intrekking (hoewel preprints per definitie niet gepubliceerd zijn) op grond van het feit dat ‘complottheoretici… dit document zouden gebruiken om te ‘bewijzen’ dat mRNA-vaccins in feite uw genetische code kunnen veranderen.”

Meer bedachtzame lezers waren het met Corrigan eens dat de paper belangrijke vragen oproept. Een lezer verklaarde bijvoorbeeld dat er geen bevestigend bewijs is “om aan te tonen dat het spike-eiwit slechts gedurende een korte tijd (bijvoorbeeld 1-3 dagen) na vaccinatie tot expressie wordt gebracht”, en voegde eraan toe: “We denken dat dit het geval is, maar daar is geen bewijs voor. “

In feite is het een open vraag hoe lang het synthetische mRNA van de vaccins – en dus de instructies voor cellen om spike-proteïne te blijven produceren – in de cellen blijft bestaan.

Gewoonlijk is RNA een ” notoir kwetsbaar ” en onstabiel molecuul. Volgens wetenschappers “geldt deze kwetsbaarheid voor het mRNA van elk levend wezen, of het nu tot een plant, bacterie, virus of mens behoort.”

Maar het synthetische mRNA in de COVID-vaccins is een ander verhaal. De stap die wetenschappers en vaccinfabrikanten uiteindelijk in staat stelde hun decennialange mRNA-vaccin-impasse op te lossen, was toen ze erachter kwamen hoe ze mRNA chemisch konden modificeren om de stabiliteit en levensduur te vergroten – met andere woorden, RNA produceren ‘dat blijft hangen in de cel, veel langer dan viraal RNA, of zelfs RNA dat onze cel normaal gesproken produceert voor normale eiwitproductie. “

Het is onzeker wat het synthetische mRNA doet terwijl het ‘rondhangt’, maar Corrigan speculeert dat de langere levensduur de kans vergroot dat het ‘wordt omgezet in DNA’.

Bovendien, omdat het vaccin-mRNA ook is ontworpen om efficiënter te worden omgezet in eiwitten, “is het mogelijk dat negatieve effecten vaker voorkomen en meer uitgesproken zijn met het vaccin in vergelijking met het natuurlijke virus.”

Dollartekens

Corrigan erkent dat sommige mensen zijn waarschuwingen kunnen negeren en zeggen: “Als het virus dit kan bewerkstelligen, waarom zou het mij dan kunnen schelen als het vaccin hetzelfde doet?”

Hij heeft een klaar en overtuigend antwoord:

“Hier is een groot verschil tussen het scenario waarin mensen willekeurig en onbewust hun genetica laten sluipen omdat ze werden blootgesteld aan het coronavirus en het scenario waarin we opzettelijk miljarden mensen vaccineren terwijl we hen vertellen dat dit niet gebeurt. “

Helaas lijkt de heersende houding te zijn dat de “race om het publiek te laten vaccineren” het nemen van deze extra risico’s rechtvaardigt .

Half november, nadat de Jerusalem Post de lezers had verteld dat “wanneer de wereld zich begint in te enten met deze volledig nieuwe en revolutionaire vaccins, ze vrijwel niets zal weten over hun langetermijneffecten”, stelde een Israëlische ziekenhuisdirecteur dat het niet de moeite waard is om te wachten. Nog twee jaar om de ‘unieke en onbekende risico’s’ of mogelijke langetermijneffecten van mRNA-vaccins te ontdekken.

In de VS is het enthousiasme voor mRNA-technologie eveneens onbelemmerd. Slechts een paar dagen nadat de CDC bijgewerkte gegevens had vrijgegeven waaruit bleek dat meer dan 2.200 sterfgevallen waren gemeld van personen die het Pfizer- of Moderna- mRNA-vaccin hadden gekregen op 26 maart, prees The Atlantic de technologie: de mRNA-technologie achter de COVID-vaccins van Pfizer en Moderna vertegenwoordigde een ‘doorbraak’ die ‘de wereld zou kunnen veranderen’.

In plaats van het vooruitzicht van retro-integratie van vreemd DNA af te doen als een ‘samenzweringstheorie’, zouden wetenschappers studies moeten uitvoeren met het mRNA-gevaccineerd om de werkelijke risico’s te beoordelen.

Corrigan is bijvoorbeeld van mening dat hoewel in-vitrogegevens in menselijke cellijnen (een van de gegevensbronnen die door de Harvard-MIT-onderzoekers zijn onderzocht) ‘luchtdichte’ resultaten opleveren, er nog steeds behoefte is om onomstotelijk genomische veranderingen in de praktijk aan te tonen door ‘ PCR, DNA-sequentiebepaling of Southern Blot … op gezuiverd genomisch DNA van COVID-19-patiënten ”- en gevaccineerde individuen.

Maar in plaats van deze hiaten in het onderzoek aan te pakken, kwijlen bedrijven op het potentieel om door mensen bewerkt mRNA te gebruiken om “onze cellulaire machinerie te beheersen” en “zo ongeveer elk eiwit onder de zon te maken”.

Een persbericht van 10 maart waarin mRNA-vaccins de duidelijke winnaars van de COVID-19-vaccinrace zijn, merkte op dat alle grote farmaceutische bedrijven nu “de mRNA -technologie testen door licentieovereenkomsten aan te gaan en / of samen te werken met gevestigde RNA-bedrijven. “

In oude Disney-tekenfilms waren kijkers vaak getuige van de rijke oom van Donald Duck, Dagobert Duck, “uitpuilende ogen veranderen in grote dollartekens van Vegas-gokautomaten ” bij het overwegen van mogelijkheden om zijn, toch al immense rijkdom, te vergroten.

Te oordelen naar de bereidheid van leidinggevenden van farmaceutische bedrijven om de langetermijnrisico’s – en mogelijk meerdere generaties – over het hoofd te zien, moeten ze op dezelfde manier worden betoverd door visioenen met dollartekens van een oneindige pijplijn van ‘ plug and play ‘ mRNA-producten.

(Help ons. Deel dit artikel a.u.b.)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

14 − 2 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.