Getuigenis verpleegkundige D. uit Antwerpen

Ik werk in een perifeer ziekenhuis in de provincie Antwerpen als verpleegkundige.
Tijdens de eerste lockdown hebben heel wat collega’s en ikzelf in eerste instantie overuren moeten opnemen. Later werd gevraagd om ons verlof op te nemen. Daar kwam uiteraard protest op. Hierna kwam het voorstel om technische werkloosheid aan te vragen. Jongere collega’s met kinderen werden gepusht om Corona ouderschapsverlof aan te vragen. De rustigste periode in mijn 30-jarige carrière.
Collega’s die op de covid afdelingen stonden hadden de handen vol, maar er was voldoende personeel, komende van de gesloten afdelingen. Dubbele shifts waren zeker niet aan de orde.
Het werken met de beschermkledij, de angst voor het onbekende, de voortdurende cijferterreur in de media dat maakte het zwaar.
De toestand van de patiënten ging soms zeer snel achteruit, wat ook veel stress teweeg bracht. Maar als zorgverlener moet je daarmee om kunnen
De reden dat we het met heel wat zorgverleners zeer rustig hadden, is dat alle reguliere zorg werd stilgelegd, uitgezonderd de chemotherapie. In een mum van tijd was het ziekenhuis leeg. Stilaan kwamen er covid19 opnames. Maar op zijn zwaarst hadden we een 40-tal patiënten, waarvan er een paar dagen 7 op ICU lagen. Normaal gezien hebben wij 6 ICU bedden maar we moesten er 12 bijkomend voorzien. Dus hiervan is er slechts 1gebruikt gedurende een paar dagen.
Die 12 bijkomende bedden waren opsteld in de recovery en op de endoscopie zaal. Hierdoor waren enkel levensnoodzakelijke operaties mogelijk, endoscopische onderzoeken werden helemaal opgeschort. Met alle drama’s vandien door te late diagnosen.
De hele zomer lang hebben we geen enkele covid opname gehad. Ook niet in onze zuster-campus. Pas eind september heeft de eerste covid19 patiënt zich aangediend. Desondanks werden er in onze provincie nog draconischer maatregelen genomen dan in de rest van België afgelopen zomer.

Naam en adres gekend

(Help ons. Deel dit artikel a.u.b.)