Getuigenis paramedicus G. (Vlaanderen)

Ik ben als paramedicus werkzaam in 2 woonzorgcentra in Vlaanderen.
Met dit schrijven wil ik mijn bezorgdheid uitdrukken die ik de laatste maanden steeds grotere proporties voel aannemen. Bezorgdheid vooral aangaande onze bewoners, de oudste mensen binnen onze samenleving.

Een eerste bezorgdheid heeft te maken met de toenemende vereenzaming door het afgesneden zijn van familie en geliefden ten gevolge van de coronacrisis.
Dat dit alles een zeer grote inpakt heeft op deze bevolkingsgroep zie ik dagdagelijks: ik zie een aantal bewoners verzinken in een apathische/depressieve toestand, velen maken zich grote zorgen, anderen vertellen mij dat ze de zin van het leven zo niet meer zien. Nog anderen zie ik veel sneller achteruit gaan – zowel mentaal als fysiek – dan eigenlijk zo mogen…

Dit kreeg wel al wat aandacht oa in de media en “gelukkig” zijn ook nu de meeste huizen niet volledig gesloten en kunnen onze ouderen op z’n minst nog van 1 iemand bezoek krijgen, maar in praktijk verandert dit niet zoveel. Ook de zonen en dochters van onze bewoners zijn meestal niet meer van de jongste en hebben schrik. Velen zien zo’n bezoek op dit moment niet zitten.

Nu er in beide huizen besmettingen zijn zowel bij bewoners als bij personeel, loopt iedereen op de toppen van z’n tenen. Er zijn cohorte-afdelingen opgericht en elke bewoner die positief test, wordt van z’n vertrouwde kamertje gehaald en op de COVID-afdeling geplaatst.
Dit alles roept heel veel vragen bij mij op. Ik zie behoorlijk wat ouderen die positief testen, maar in 2 weken geen enkel symptoom vertonen. Waarom zij ‘apart’ zitten is voor hen een raadsel, verwarrend en pijnlijk. Bezoek komt amper op de cohorte-afdeling en de enige mensen die ze doorheen de dag zien, zijn van kop tot teen ingepakte, onherkenbare individuen. Vooral bij mensen met dementie vergroot dit de verwarring en angst.
Nu we 2 weken verder zijn is het duidelijk dat de mensen die ‘randpositief’ testten, vrij zeker niet besmet waren! Daar is zelfs onze coördinerend raadgevend arts van overtuigd. Enkelen zijn ondertussen wellicht op de cohorte-afdeling besmet geraakt en pas nu behoorlijk ziek. Ik vind dit beschamend!

Ik zie dus wel mensen die meer last ondervinden van COVID, maar uit de 1ste golf heeft men blijkbaar veel geleerd. Het verpleegkundig personeel weet wat te doen en de meeste mensen zijn na een week tot anderhalve week aan de beterhand en een heel aantal werd alweer van de COVID afdeling ontsla. Slechts 1 iemand van de bijna 30 besmette bewoners in huis 1 moest opgenomen worden in het ziekenhuis.

En ja, er zijn de voorbije dagen ook 3 mensen gestorven. Elk van hen was reeds zeer zwaar zorgbehoevend voor de besmetting. Of COVID de oorzaak was van hun sterven of iets anders, is heel moeilijk te achterhalen. In de ogen van mij en mijn collega’s was het gewoon hun tijd om te gaan.
Ik vind het belangrijk dit onder ogen te zien en te kunnen uiten, te meer omdat in de media enkel over stijgende cijfers gepraat wordt, wat een enorme angstgolf creëert. Wat de waarheid achter die cijfers is, is echter helemaal niet duidelijk.

Mij doen deze drastische maatregelen in de woonzorgcentra, die de levens van kwetsbare ouderen zo op zijn kop zetten, afvragen of ze het allemaal waard zijn. Naar mijn inzien gaat héél veel aandacht uitsluitend naar de medische toestand en wordt het psychosociaal welzijn van onze bewoners naar het achterplan verschoven. “Alles voor de veiligheid!”
Terwijl men al lang weet dat angst en stress een bijzonder nefaste invloed hebben op het immuunsysteem en een goed herstelproces.

Wat mij verder ook heel zwaar valt, is dat de bewoners hier op geen enkele manier in geraadpleegd worden. Alles wordt boven hun hoofden beslist en hun stem wordt op geen enkele manier gehoord. Ik vind het als zorgmedewerker op dit moment bijzonder pittig om in deze omstandigheden te werken. Niet enkel omdat zo volledig in plastiek ingepakt werken, vermoeiend is. Vooral ook omdat ik erg begaan ben met het welzijn van onze bewoners en ik dat welzijn nu op vele vlakken geschaad zie. Het is volgens mij niet enkel (of in vaak zelfs helemaal niet) het COVID19 virus dat deze schade berokkent, maar vooral de manier waarop hiermee omgegaan wordt.

Het einde van deze crisis is nog lang niet in zicht.
Daarom lijkt het mij héél belangrijk voor iedereen dat er een meer betrouwbare test komt. Ik vind het geen fijn idee, te weten dat we de voorbije weken met een aantal kwetsbare ouderen “gesold” hebben, terwijl zij uiteindelijk niet ziek bleken (zelfs niet besmet of besmettelijk waren).

Anderzijds, zou een betrouwbare test ook niet een meer betrouwbaar beeld geven op vlak van de cijfers? Die cijfers waar steeds weer naar gekeken en verwezen wordt? (en waar mensen terecht ook aan twijfelen)

Ik wil bovendien echt aandringen op een meer genuanceerde communicatie over corona in het algemeen. Het is volgens mij hard nodig dat in de media ook aandacht gaat naar de succesvolle manier waarop COVID ondertussen behandeld kan worden, ook bij zeer oude en kwetsbare mensen. Dat er aandacht gaat naar hoeveel mensen genezen. En dat er eerlijk gecommuniceerd wordt over de mensen die sterven (vaak is dat niet enkel aan corona of COVID).

Volgens mij zet een eerlijke en genuanceerde communicatie aan tot vertrouwen en verantwoord gedrag en geeft het hoop. Het zou mij in elk geval helpen op de been te blijven om dit werk met hart en ziel verder te doen.

Verzonden: 02-11-2020 20:10

(Help ons. Deel dit artikel a.u.b.)

3 gedachten over “Getuigenis paramedicus G. (Vlaanderen)

  • Avatar
    17 november 2020 om 10:22
    Permalink

    Update uit W.Z.C. voor senioren waar ik zelf als kinésiste werk! Vrijdag 13 november 2020!
    Na 5 weken ondergedompeld geweest te zijn op mijn werk in een woonzorgcentrum voor bejaarden waar een besmettingsgolf heeft plaats gevonden, denk ik dat het nu tijd is voor een evaluatie en verslag van wat er allemaal gebeurde. Toen ik herstartte na een loopbaanonderbreking genomen te hebben om mijn ouders tijdens de lock-down uit het ziekenhuis en/of bejaardentehuis te kunnen houden, waren er reeds 4 besmettingen bij gekomen nadat 1 bewoner uit het ziekenhuis besmet was teruggekeerd. Dit met het toepassen van alle voorzorgsmaatregelen! Er waren ook veel nieuwe gezichten onder de collega’s want ook personeelsleden (waaronder ook twee hoofden die waren bijgesprongen) werden besmet (Hadden zij de regels niet zelf gevolgd?). Week na week kwamen er nieuwe besmettingen bij en stapelden de positieve testen zich op (met alle voorzorgsmaatregelen)! Niet iedereen werd echter ziek. Het virus wist heel nauwkeurig de meest verzwakte bewoners uit te kiezen en mee te nemen naar het hiernamaals. Wetende dat de overgrote meerderheid van onze zwaar zorgbehoevende bewoners een doodswens heeft, was dit eerder voor hen als een verlossing uit hun lijden te beschouwen dan als het grote drama. Mogen zij gaan rusten in vrede of moeten ze gered worden? Het grote drama is hoe de levenden behandeld worden! Alle bewoners moesten op hun kamer blijven. Animatie en bezoek afgeschaft! Buiten gaan wandelen met de niet-positieven: afgeschaft. Mensen met dementie zijn regels echter snel vergeten en werden soms al te paniekerig terug hun kamers op geduwd met agressie en ontreddering als gevolg. Toen er ook op de andere afdelingen besmettingen kwamen werden deze in allerijl van hun eigen kamer geplukt en naar mijn gesloten afdeling verplaatst op bevel van de huisarts en in een kale, isolatie kamer gezet. Dit uit angst dat de besmetting op die afdeling zich verder zou verspreiden! Ondertussen zou toch al duidelijk moeten geweest zijn dat wij als personeel de grote overdragers waren van het virus, want het waren voornamelijk degenen die hun kamer niet afkwamen wegens immobiliteit die besmet werden, samen met de personeelsleden die hen verzorgden. Sommige collega’s werden ernstiger ziek, andere hadden lichte symptomen of voelden helemaal niets. Heeft het mondmasker misschien eerder bijgedragen tot het verergeren van de symptomen daar zij lange uren besmette lucht dienden in te ademen en zichzelf niet te kunnen ventileren? Hoe meer een mondmasker buiten houdt, hoe meer het ook binnen houdt toch? Je hoofd gaat voelen als een presspot zonder ventiel! Dit geeft een concentratieverhoging van partikels in je lichaam niet? Wij moeten dus steeds opnieuw dezelfde vuile lucht blijven inademen en kunnen onszelf niet ventileren, wat naar mijn mening eerder een aanslag is op onze gezondheid dan een bescherming. De grote personeel uitval had ook veel meer te maken met een burn-out en slechte werkomstandigheden dan met het virus zelf! Wat is de zin of onzin van al die voorzorgsmaatregelen die niet blijken te helpen en de technische, robot zorg die ons werd opgelegd van hogerhand? De menselijkheid is totaal zoek wanneer iedereen wordt bang gemaakt voor besmetting op zich! Dit is geen verwijt naar de collega’s toe, eerder een pijnlijke vaststelling en medeleven voor hun penibele situatie. Gelukkig keert het tij wanneer ze besmet geweest zijn en terug vol goede moed aan de slag gaan om het beste van zichzelf weer te geven. Nu enkel nog de hoofden aan hun verstand krijgen dat de beste stuurlui op de boot zitten! Wanneer gaat er geluisterd worden naar de mensen uit de praktijk ervaring? Hopelijk eerder snel dan laat! Help ons a.u.b. stoppen met deze mishandeling van mensen die voornamelijk onze warme, liefdevolle zorg nodig hebben!

  • Avatar
    17 november 2020 om 11:12
    Permalink

    Wauw, dit komt binnen. Je beschrijft alles perfect. Ik moet bijna huilen. Zelf ben ik vpk.
    Niet in een WZC.
    Het is inderdaad verschrikkelijk wat er gaande is.
    Complete onkunde, misdadig gewoon.
    Onze beleidsmakers (zowel in België, Europa, als wereldwijd, WHO) zijn een bende criminelen, iets anders kan ik er echt niet over zeggen??

  • Avatar
    17 november 2020 om 11:22
    Permalink

    U hebt een goede getuigenis gegeven. Volledig mee eens. Waarom blijft men die angstpsychose aanhouden in de media, om compliance te krijgen of te behouden?
    Eerlijkheid, transparante, juiste cijfers en respect voor onze ouderen dat zou veel beter zijn, ook meer vertrouwen en juist gedrag geven.
    Vpk

Reacties zijn gesloten.