Kinderarzt warnt vor Masken | Dr. Eugen Janzen

https://www.mediarebell.com/watch/hFeUSRlj44rGulf

Beste medeburgers,

beste collega’s,

Ik ben Eugen Janzen,

een geaccrediteerde kinderarts

en heb sinds 2015 een eigen praktijk

in de stad Bad-Salzuflen.

Daarvoor ben ik tien jaar lang werkzaam geweest

als pediater in een ziekenhuis.

Ik heb gestudeerd in Rusland,

in de stad Jaroslavl’.

Na mijn studie, in 2003, ben ik naar Duitsland gekomen,

en in 2004 ben ik beginnen werken als arts.

Zoals vele van mijn collega’s,

observeerde ik met toenemende bezorgdheid

de Corona-pandemie in Duitsland.

Vooral het dragen van mondkapjes door kinderen

heeft mij bijzonder beziggehouden.

Sinds april 2020 

noodgedwongen zeer intensief.

Toen de overheid het dragen

van mondkapjes door kinderen,

zelfs in de basisschool,

gedurende vele uren per dag verplicht stelde,

heb ik mij zoals vele van mijn collega’s

afgevraagd of zoiets niet schadelijk is

en of het wel onderzocht is.

Ik ben zelf nagegaan of

daarnaar onderzoek werd verricht.

Ik heb geen enkel rapport gevonden

over onderzoek naar het

langdurig dragen van mondkapjes door kinderen.

Ik ben dan begonnen brieven te schrijven

aan de verantwoordelijken bij de overheid

met de oproep hiernaar toch minstens

grondig onderzoek te doen.

Onderzoek dat dient na te gaan

of het echt noodzakelijk is dat zesjarigen

zes tot acht uur per dag op school een mondkapje dragen,

en vaak na school ook nog bij het boodschappen doen

met mama.

Op ongeveer 500 brieven, e-mails en telefoons

heb ik geen enkele reactie gekregen.

Ik dacht toen: Ik schrijf een aantal collega’s.

We begonnen informatie uit te wisselen

en daaruit bleek

dat naarmate de kinderen langer mondkapjes droegen

meer en meer ouders en kinderen daarover hun beklag deden.

Vele ouders kwamen op consultatie

en zeiden: Mijn kind:

-heeft regelmatig hoofdpijn,

-heeft last van duizelingen,

-is al tweemaal flauwgevallen deze week,

-begint plots te zweten,

-heeft concentratiestoornissen

enzovoort.

Wanneer ikzelf beroepshalve een mondkapje draag,

heb ik dezelfde symptomen.

‘s Winters draag ik bij patiënten die hoge koorts

of een besmettelijke ziekte hebben

meestal een gewoon chirurgisch mondkapje.

Sinds maart-april echter dragen wij

consequent FP2-mondkapjes bij zieke patiënten.

Hoe ik mij voel ga ik verder maar niet beschrijven

maar sinds ik soms tien uur met zo’n mondkapje werk,

heb ik mij nog nooit eerder zo geslecht gevoeld.

Ik leef en zal wellicht ook blijven leven.

Waar het op aankomt bij kinderen en

waarom ik het bijzonder schadelijk acht

voor de gezondheid van kinderen is de zgn.

«dode ruimte» [de ruimte tussen gezicht

en mondkapje die niet ververst wordt].

Ik heb metingen uitgevoerd bij een zesjarig

kind met een zelfgefabriceerd mondkapje.

Ik heb ook ongeveer twintig verschillende

zelfgemaakte mondkapjes met elkaar vergeleken.

Het volume van de «dode ruimte»

is gelijk aan de oppervlakte tussen het gezicht en het mondkapje.

Wanneer ik in- en uitadem met dit mondkapje bijv.

dan is de lege ruimte (die ik dode ruimte noem)

bij mijn gezichtsvorm 80 cm³.

Dus 80 cm³ vuile lucht adem ik uit

en opnieuw in tussen mondkapje en gezicht.

Bij het inademen komt deze vervuilde lucht

als eerste opnieuw in mijn longen.

De overige 500-600 ml die daarbij komt bestaat

uit zuivere lucht die door het mondkapje gaat.

De verhouding is dus ca. 1/10.

Dus als volwassene die bij een rustige ademhaling

ca. 700 ml lucht inademt, compenseer ik dat makkelijk.

Vaak, wanneer ik tijdens gesprekken met ouders begin te zweten

of een onaangename ademnood gewaar wordt

dan adem ik gewoon wat dieper en sneller

en dan verdwijnt die CO₂ vlotjes.

Op die manier kan ik 10 uur met korte onderbrekingen werken.

Ik voel mij dan weliswaar ’s avonds bijzonder slecht

maar men overleeft het.

Hopelijk – gedurende een jaar of twee –

zonder al te grote gezondheidsschade.

Bij een klein kind is de situatie volstrekt anders.

Wanneer ik bijv. dit mondkapje strak op het gezicht

van een pasgeborene zou vastmaken,

dan zou deze wellicht binnen 2 à 3 minuten sterven.

Waarom? – Omdat een pasgeborene slechts

ca. 8-10 ml lucht per kilo lichaamsgewicht in- en uitademt.

Dat komt neer op 30-35 ml lucht.

Wanneer het kind hard schreit is dat ca. 100 ml.

Dit mondkapje heeft bij een volwassene een dode ruimte van ca. 80 ml

maar bij een klein kind is dat wellicht ca. 100 ml.

De pasgeborene overlijdt dus,

ongeacht hoe diep hij ademhaalt, omdat er helemaal geen

zuivere lucht meer wordt ingeademd.

Hij krijgt een CO₂-vergiftiging en sterft.

Een eenjarige met een lichaamsgewicht van 10 kg

zal wellicht eerst enkele minuten huilen

voor hij, op de duur, sterft.

Mijn vierjarige zoon houdt zo’n mondkapje

makkelijk een uur vol.

Hij is dan helemaal nat,

is rood aangelopen,

en verkeert in slechte algemene toestand

maar een uur later leeft hij nog.

En dat maakt dus het verschil:

Hoe groot zijn de longen

en hoe groot is het volume van de dode ruimte?

Wanneer de verhouding tussen dode ruimte en longen 1/10 of 1/20 is

dan is er medisch gesproken geen probleem;

althans geen groot probleem.

Wanneer de verhouding 50/50 is,

dan ontstaat er een groot probleem.

Wanneer zesjarige kinderen

met een lichaamsgewicht van 17 à 20 kg,

tengere schoolmeisjes bijv.

ademen met een chirurgisch mondkapje of met zo’n mondkapje

dan ademen zij 70 tot 80 ml lucht diep in en uit

en dus ook telkens opnieuw dezelfde vuile lucht opnieuw in.

Daar komt nog 130 ml zuivere lucht bij.

Om dat te compenseren moeten ze de

hele tijd hyperventileren.

Ze ademen te snel of te diep,

veel dieper dan gezond en normaal is.

Anders stijgt de CO₂-waarde in het bloed

en ontstaat er vasodilatatie.

D.w.z. de bloedvaten die de juiste tonus hebben,

verwijden zich en de bloeddruk daalt.

Waarom valt men niet flauw met zo’n mondkapje

en waarom houden de leerlingen

het urenlang vol met zo’n mondkapje,

althans de meeste?

Omdat ons lichaam een tegenreactie vertoont

en de bijnieren het stresshormoon

adrenaline produceren.

Daardoor vindt vasoconstrictie plaats,

dus de bloedvaten worden terug nauwer

en de bloeddruk blijft constant.

M.a.w. een zesjarig kind met een mondkapje

en een verhoogde pCO₂-waarde

[de hoeveelheid kooldioxide opgelost in arterieel bloed]

ademt voortdurend dieper en sneller.

De hartslag, het ademritme en de ademdiepte veranderen onmiskenbaar.

Om daling van de bloeddruk te vermijden

produceren de bijnieren van het kind

de hele tijd meer adrenaline.

Dit kan allemaal perfect worden nagetrokken.

Daarom heb ik er sinds mei-juni

bij de overheid sterk op aangedrongen

een onderzoek op te zetten

dat precies deze zaken zou nagaan.

Ik heb daartoe, enigszins amateuristisch,

een onderzoeksplan geschreven.

Omdat ik nog niet eerder een

dergelijk groot onderzoek verricht heb

wist ik niet precies hoe men zoiets aanpakt.

Bij wijze van voorbeeld: Men neemt een bepaald aantal kinderen,

volgens leeftijd ingedeeld, die gedurende 6 uur een mondkapje dragen.

We volgen daarbij zo veel mogelijk

het reguliere verloop van een schooldag:

6 tot 8 uur met korte onderbrekingen voor

drink- en eetpauze.

Men voorziet deze kinderen van een pulse-oximeter

aan de vinger en men meet de pCO₂-waarde

bij het begin, het midden en het einde van de schooldag.

We volgen de veranderingen permanent.

Ook worden gedurende de 24 uur wanneer het experiment loopt

de adrenaline en de catecholaminen in de urine van het kind gemeten.

We kunnen dan zien dat de adrenaline van een kind

tijdens het dragen van een mondkapje

sterk of matig verhoogd is in vergelijking

met een dag waarop hetzelfde kind

geen mondkapje moest dragen.

Men kan zien hoe ademfrequentie,

ademdiepte en hartritme veranderen.

Ik heb veel individuele praktijktesten gedaan.

Maar zoiets kan men natuurlijk niet

als onderzoek laten erkennen.

Het zijn eerder experimenten bij

kennissen, familie, mijn kinderen en bij mezelf.

Hoe meer proeven ik deed,

hoe meer mij duidelijk werd

dat het gewoon zeer schadelijk is voor de gezondheid.

Zoals gezegd heeft de overheid

nauwelijks of helemaal niet gereageerd

op mijn oproep tot onderzoek.

Ik heb één brief gekregen

waarin vooral de bezorgdheid van

het Beierse beleid werd

geloofd en werd benadrukt dat de overheid

in Beieren zeer veel gelegen is

aan de gezondheid van kinderen etc. etc.

De brief sloot af met de zin

dat “er op dit moment geen belangstelling is

voor zo’n onderzoek bij kinderen omdat

we er vast van overtuigd zijn dat

het lang niet zo schadelijk is”.

Naar mijn gevoel luisteren politici

al lang niet meer naar artsen.

Ik weet niet welke adviseurs

de politici adviseren.

Het enige wat ik hoor is

‘mondkapjes dragen, mondkapjes dragen, mondkapjes dragen’.

Tezelfdertijd bevestigen veel artsen dat

die zelfgemaakte mondkapjes geen enkele

bescherming bieden tegen aerosolen.

In elk geval raakte ik zeer gefrustreerd

door de machteloosheid en het feit dat

ik de kinderen niet kon helpen.

Ik kon überhaupt niet communiceren over mijn vermoedens.

De talrijke video’s die ik gemaakt had

werden nauwelijks bekeken.

Op consultatie hoorde ik vele mensen klagen

maar wanneer ik hen vroeg mijn video’s

op Youtube te bekijken en te delen met vrienden

opdat e.e.a. ruimer bekend zou worden,

kreeg ik geen enkele reactie.

Ik heb toen al die video’s verwijderd

maar het thema bleef mij bezighouden.

Ik heb toen maar besloten zelf onderzoek te doen.

Daartoe had ik enkel zo’n tien tot twintig

kinderen nodig. In eerste instantie

enkel gezonde kinderen zonder onderliggend lijden.

Dus geen kinderen met asthma, epilepsie

of diabetes. Ik moet er niet aan denken

hoe het dergelijke kinderen vergaat

wanneer ze zes à acht uur zo’n mondkapjes dragen.

Uiteraard nog veel slechter dan

gezonde kinderen. Maar ik wilde aantonen

dat het ook voor gezonde kinderen schadelijk is.

Ik heb vervolgens enkele ziekenhuizen uit de buurt

gebeld en de hoofdartsen gevraagd een ruimte

en wat pulse-oximeters ter beschikking te stellen.

Voor de testpersonen zou ik zelf zorgen.

Verder had ik ook nog een BGA-toestel nodig.

[toestel voor bloedgasanalyse].

Ik zou het onderzoek uit eigen zak betalen

omdat de overheid niet bereid was

enkele duizenden euro

aan zo’n onderzoek te besteden.

Ik heb ca. honderd verschillende politici en virologen

benaderd, waaronder Markus Söder [minister-president van Beieren].

Ik heb alle universitaire ziekenhuizen

benaderd, alle hoofdartsen van kinder-

ziekenhuizen in heel Duitsland met

het verzoek het onderzoek te steunen.

Daarop is geen enkele reactie gekomen.

Zoals gezegd was ik bereid het onderzoek zelf te financieren.

Dat is niet zo duur. Een paar duizend euro

zouden volstaan om het onderzoek bij tien kinderen

uit te voeren.

Eén hoofdarts heeft toen gezegd:

-ja, moeten we doen, klinkt interessant.

Wat u zegt is plausibel, ik weet dat het ongezond is.

Alleen moeten we uitzoeken in welke mate.

Ik zal het bespreken met het bestuur,

belt u me over een week terug.

Na een week heb ik hem gebeld

en het antwoord was:

-neen, we gaan het toch niet doen.

Het bestuur wilde het waarschijnlijk niet.

De hoofdarts vond het eerst interessant

maar een week later plots niet meer.

Toen heb ik een andere hoofdarts van

een ander ziekenhuis gebeld.

Iemand die veel onderzoek heeft gedaan

en veel heeft gepubliceerd.

Die zei:

-ja, klinkt interessant.

Ik kan ook bevestigen dat het schadelijk is

maar in welke mate, dat moet eerst worden bewezen.

Om zo’n onderzoek te doen

moet men echter eerst een votum

van de Ethische Commissie krijgen.

Stelt u eerst een schriftelijk onderzoeksplan op

en dan sturen we dat naar de Commissie.

Wanneer zij hun votum geven

dan neemt u opnieuw contact op met mij.

Ik zal dan met het bestuur spreken

en dan overleggen we welke apparatuur en ruimte

we ter beschikking kunnen stellen.

Toen vroeg hij of ik al eerder dergelijk

onderzoek had gedaan.

Ik zei dat dat eigenlijk niet het geval was.

Hij zei toen dat ik hoogstwaarschijnlijk geen

votum zou krijgen van de Commissie.

Het druiste tenslotte in tegen de overheidsvisie

en ook tegen de de publieke opinie.

Het zal moeilijk zijn hiervoor toestemming te krijgen.

Hij heeft me toen aangeraden contact te zoeken

met collega’s die mij bij het schrijven van

het onderzoeksplan konden bijstaan.

Zelf bood hij natuurlijk geen medewerking aan,

daarvoor ontbrak hem wellicht de tijd.

Hij zei verder dat het wellicht niet makkelijk

zou zijn collega’s te vinden die zonder vergoeding hun

medewerking zouden verlenen.

-Ik zou het laten zitten, zei hij nog,

tenzij u het per se wil. Dan moet u het maar proberen.

Nu zoek ik dus collega’s

die weten hoe je zo’n onderzoek aanpakt.

Zoals reeds gezegd heb ik reeds een draft

van het onderzoeksplan klaar.

Iedereen die belangstelling heeft kan deze krijgen.

Of we dan een votum van de Ethische Commissie

krijgen of niet zal de tijd uitwijzen.

Maar ik vind dit eigenlijk schokkend

en het stemt mij eerlijk gezegd zeer droevig.

Wanneer men plausibel aantoont dát het schadelijk is

en vaststelt dat het bij vele kinderen

uit mijn praktijk gewoonweg zo is; 

wanneer verschillende hoofdartsen

van kinderziekenhuizen die ik gesproken heb

bevestigen dat het mogelijk nog veel ernstiger is

dan we nu aannemen dat er dan toch niemand

is die het onderzoek wil starten

zodat we eindelijk met deze flauwekul

kunnen ophouden en niet langer toestaan

dat onze kinderen zichzelf met deze mondkapjes vergiftigen.

De bijnieren van de kinderen

produceren een jaar lang gedurende meerdere uren

per dag te veel van het stresshormoon adrenaline.

Dat is een hormoon dat normaliter enkel in bijzondere

acute gevallen en kortstondig wordt afgescheiden.

Het is niet de bedoeling dat dit hormoon acht uur

per dag in grote hoeveelheden wordt aangemaakt.

Evenmin kan het gezond zijn dat het kind

de hele dag hyperventileert en anders

ademt dan volgens de natuur voorzien.

zoals onvoorwaardelijk wordt opgelegd

door de heer Spahn of mevrouw Merkel.

Als ik mij als kinderarts probeer voor

te stellen welke gevolgen dit kan hebben

voor het verdere leven van deze kinderen,

krijg ik kippenvel.

Ik weet het niet, ik wil het enkel kunnen bewijzen,

laten onderzoeken.

Maar ik heb op dit moment de grootste moeite

zo’n onderzoek te initiëren.

Ik werk in mijn praktijk, ben zelden

voor acht uur ‘s avonds klaar,

heb ook nog een gezin en in mijn eentje

red ik dat niet.

Door al deze bekommernissen ben ik inmiddels

volledig uitgeput en heb de indruk dat ik

op het punt sta uit te vallen.

Als ik steun krijg van collega’s

of sponsors, minstens van twee of drie collega’s

die misschien al vele onderzoeken

hebben gedaan of misschien toch

van universitaire ziekenhuizen in opdracht

van de regering, dan ben ik van mijn kant

bereid belangeloos te helpen.

Maar om helemaal alleen zo’n onderzoek te doen,

daarvoor ontbreekt mij de tijd.

Ik wilde desondanks in deze video

benadrukken dat het absoluut ongezond is

gedurende vele uren de kinderen met zulke

mondkapjes te kwellen.

Half augustus zei de epidemioloog Karl Lauterbach

in het programma van Markus Lanz dat

de zelfgemaakte mondkapjes voor de verspreiding

van het virus door aerosolen zo goed als geen

rol spelen en geen enkel nut hebben.

Een van de bekendste virologen [prof. dr. Schmidt-Chanasit]

zat daarbij en knikte demonstratief bevestigend.

Wanneer zelfs paniekzaaiers als Lauterbach

bevestigen dat deze mondkapjes in de klas

geen enkel nut hebben maar de regeringsleiders

en vele leerkrachten verwachten toch dat de kinderen ze dragen

dan vraag ik me af

in wat voor een wereld leven wij?

Het lijkt wel een horrorfilm op dit moment.

Het heeft met de werkelijkheid weinig te maken.

Voor wat betreft het thema mondkapjes, hou ik het hierbij.

Voor de medici nog het volgende

i.v.m. de corona-epidemie in het algemeen.

In april hebben we in vele landen

pieken gezien in de oversterfte

die vervolgens opnieuw sterk daalde.

Recent heb ik een video gezien

van een collega uit Kiel, dr. Claus [Köhnlein].

Daarin vertelt hij over een WHO-experiment

waarbij een professor per vergissing wereldwijd

toxische doses hydroxychloroquine ingezet heeft

bij patiënten met zware tot matige symptomen.

Naar verluidt zouden vele mensen

door deze toxische doses gestorven zijn.

Ik weet niet in hoeverre dit klopt maar

men kan het gesprek op Youtube bekijken.

De video werd in een week tijd door ruim 700.000 mensen bekeken.

Ik vond dit zeer interessant maar heb daarover

niets op televisie of waar dan ook gehoord.

Ik ben daar toevallig op gekomen toen

ik verschillende video’s op Youtube

over corona aan het bekijken was.

Zo heb ik ook video’s gezien over mondkapjes

waarin allerlei onzin wordt beweerd.

Bijvoorbeeld dat de CO₂ door de mazen heengaat

etc.

Dit wordt dan gebracht door geneeskundestudenten

die totaal geen ervaring hebben en in opdracht van

de overheid allerlei onwaarheden verkondigen over mondkapjes.

Zelf hebben ze nog nooit met kinderen gewerkt,

deze onderzocht of met de ouders gesproken.

Ik vind dat droevig eerlijk gezegd.

Ik hoop dat de overheid snel met een oplossing komt

en een studie mogelijk maakt die helder aantoont

in welke mate de gezondheid van kinderen schade

lijdt door het dragen van een mondkapje.

In het bijzonder bij kleine kinderen,

in de basisschool, tussen zes tot tien jaar.

Daarover maak ik mij de meeste zorgen.

Ja – wat wilde ik nog zeggen?

Ik wilde veel over het coronavirus en mijn ervaring

met het virus vertellen.

Zo heb ik bijvoorbeeld regelmatig familieleden

die een corona-infectie doormaken maar

ik heb nog niemand gezien die zwaar ziek werd

of bij wie de infectie zelfs maar een middelzwaar

verloop kende.

Iedereen die ik in mijn praktijk heb gezien,

ook oudere mensen, of mensen uit mijn vrienden-

of familiekring die de ziekte hebben gehad,

hadden allemaal zeer lichte symptomen.

Ik spreek ook veel patiënten telefonisch.

Wat de infectie bij kinderen betreft ben ik gerustgesteld.

Ze hebben of helemaal geen of

slechts zeer lichte verkoudheidssymptomen.

Deze zijn zelfs met een lichte griep niet

vergelijkbaar.

Ik heb nog nooit kinderen gezien met influenza

zonder flinke koorts, zonder hoesten.

Ik heb bij een corona-infectie nog geen kinderen gezien

die tot 40° koorts hebben of meerdere dagen hoesten.

In ieder geval niet in onze praktijk.

De kinderen snotterden, hadden een lichte hoest,

hadden enkele dagen lichte verhoging, 37,2-37,6,

diarree, lichte uitslag en enkele dagen later

waren ze allemaal weer gezond.

Geen enkel kind werd in het ziekenhuis opgenomen,

bij geen enkel kind kende de ziekte een zwaar verloop.

Dat is het goede nieuws dat ik kan brengen.

De ouders van deze jonge kinderen waren

ook slechts licht ziek.

Niemand heeft gezegd dat hij niet eerder

zo ziek geweest is.

Een week lang wat zwakjes, wat spierpijn,

een loopneus, een lichte hoest, wat

keelirritatie en dat was het.

Vele ouders hadden positief getest

en waren enkele weken in quarantaine geweest

zonder symptomen, enkel geurverlies gedurende

enkele dagen.

Ja, ik ben benieuwd hoe ik de infectie

deze winter zal doormaken.

Of we willen of niet maar vele collega’s

zullen gewoon doorwerken met de infectie.

Of de maatregelen van de overheid

adequaat zijn of niet? – Ik ben niet bevoegd

daarover in discussie te gaan.

Persoonlijk vind ik ze sterk overdreven.

Ik heb gisterenavond tot halfeen de uitzending van Lanz gezien.

Minister [Manuela] Schwesig was van mening dat ‘we alles

correct hebben gedaan’ maar viroloog [Hendrik] Streeck was daar

niet zo zeker van.

Het is een omstreden onderwerp.

Wat onomstreden is, is echter het volgende.

In Duitsland hebben we voor alles wat kinderen

betreft een TÜV-certificaat.

Voor een kind speelgoed aanraakt en daarmee speelt

moet het TÜV-gecertificeerd zijn.

We hebben, geloof ik, inmiddels zelfs voor

toiletpapier een TÜV-certificaat

dat bevestigt dat het voldoende zacht is voor

kinderbilletjes.

Alles wat in Duitsland geproduceerd en aangeraakt wordt

heeft een TÜV-certificaat.

Controle en onderzoek alom.

Maar mondkapjes mag iedereen zelf fabriceren

uit gelijk welk soort stof,

een, twee of drie lagen.

Uit papa’s dikke jeans of een doorzichtig materiaal.

Eén familie overdrijft en maakt extra vaste en dikke

mondkapjes die het virus moeten tegenhouden.

De mensen zijn gewoon gek en beseffen niet

hoe klein een virus is en hoe groot de mazen in het mondkapje zijn.

Men zegt: ‘Oma woont bij ons. Ze is al 82, heeft een hoge bloeddruk

en heeft twee infarcten gehad. Dus we moeten haar nog beter dan

de anderen beschermen en maken een extra stevig mondkapje.

Geen enkele leraar is bevoegd of geschoold om de mondkapjes

te beoordelen.

De kinderen hebben het mondkapje op maar hoe doorlatend

het is, hoe groot de ‘dode ruimte’ is, wordt niet

gecontroleerd. Op dit moment mogen alle kinderen

het dragen zonder TÜV-certificaat, zonder enigerlei

controle.

Er is in de hele wereld geen enkel onderzoek voorhanden

naar hoe en of kinderen zo’n mondkapje verdragen.

Ik vind dat eerlijk gezegd ronduit schokkend,   

vooral in het licht van alle andere zaken

die men in Duitsland controleert

maar dus niet datgene wat onze kinderen

de adem beneemt, althans gedeeltelijk.

Er zijn ook studies die aantonen dat er sprake is

van schommelingen in het zuurstofgehalte in het lichaam

van kinderen.

Ik heb van collega’s gehoord dat een zevenjarig kind

tot tweemaal toe op school is flauwgevallen.

Nadien bleek dat dat kind met een chirurgisch mondkapje

reeds na twee minuten een zuurstofsaturatie had van slechts 93%.

Het ging heel slecht met dat kind.

Ik heb mijn eigen kind van vier

een keer zo’n FP2-masker opgezet

en na 2-3 minuten had het een rood gezicht,

begon te zweten en zei: “Papa, ik krijg geen lucht”.

Er zijn inmiddels talloze verhalen

van honderden artsen en duizenden ouders

die dit bevestigen.

Als je op internet al die stukken leest

over hoe mensen worstelen met die mondkapjes

en ziet hoe vaak deze worden gedeeld en geliket

dan wordt het toch duidelijk wat de meeste mensen

vaststellen.

Zoals gezegd kunnen volwassenen daar wel

mee leven. Iedereen ervaart het op zijn manier

maar men overleeft het wel.

Maar volgens mij lopen kinderen schade op.

Of het nu aan de bijnieren, de longen

of de hersenen is – dat is nog niet bewezen,

dat moet worden uitgezocht.

Maar dan moet er voor zo’n onderzoek

wel eerst belangstelling zijn vanuit de politiek.

Die belangstelling zie ik op dit moment helaas niet.

Vandaar mijn oproep, mijn zeer nadrukkelijke oproep

aan de politici voor het geval zij deze video

onder ogen krijgen:

Doe a.u.b. onderzoek!

Ik ben bereid in detail te zeggen

hoe dat gedaan moet worden en welke ideeën

ik daarover heb.

Eigenlijk zou een universitair ziekenhuis

daartoe een overheidsopdracht moeten krijgen.

Daarbij moet onderzocht worden

welke gevolgen het dragen van zelfgemaakte

of chirurgische mondkapjes heeft wanneer

ze gedurende 6 à 8 uur worden gedragen.

Wanneer enkele parameters worden gecontroleerd

zal vrij snel duidelijk worden

of wij nog enkele jaren zo door moeten gaan

of dat we eindelijk met deze onzin ophouden.

In dit verband zeg ik: hartelijk dank!

Ik vrees dat dit mijn laatste video

zal zijn op dit kanaal.

Tot ziens!

(Help ons. Deel dit artikel a.u.b.)